Ik ben Crossie. Speels, warm en onvergetelijk

Deze tekst gaat over dat moment. Over de kracht en de pijn van kiezen. Over wat je achterlaat als je uit je schuilplek stapt en over wat je vindt als je jezelf écht durft te tonen. Veel mensen draaien liever rond in het veilige cirkeltje van twijfel, uitstel en vaag verlangen. Niet omdat ze niet weten wat ze willen, maar omdat kiezen iets in gang zet wat niet meer te stoppen is. Kiezen betekent kleur bekennen. Kiezen betekent: je schuilplek verliezen!

Kleur bekennen is spannend. Want als je kiest, kun je je niet meer terugtrekken of verschuilen achter ‘misschien’ of ‘ooit’. Je kunt je niet meer beroepen op omstandigheden of andermans mening. Je staat ergens voor. Onomkeerbaar. En dat maakt kwetsbaar.

Ik weet nog hoe mijn toenmalige vriendin het zei, toen ik voor mijn pad wilde kiezen: ‘Je kunt niet meer terug.’ En ik wist meteen mijn antwoord: ‘Dat is ook precies wat ik niet wil: terug.’ Ik wil. Ik verlang. Ik ga. Mensen durven zich te laten zien, zolang ze het script maar in eigen handen houden. Zichtbaarheid op hun voorwaarden. Maar als jij buiten de lijntjes kleurt – écht zichtbaar wordt – dan wordt alles anders. Dan vallen er ongemakkelijke stiltes. Of reageert men soms ronduit afwijzend.

Sommige mensen durven niet gevonden te worden. Ze zijn bang dat iemand hen belachelijk maakt. Ze willen niet op de foto, willen nergens verschijnen. Als iemand hen tóch vastlegt, eisen ze dat het beeld verwijderd wordt, desnoods onder dwang. Ze gebruiken humor als schild en als wapen. In één-op-één-situaties kunnen ze scherp en pijnlijk zijn, en als je hen daar later op aanspreekt, ontkennen ze hun woorden. Het is immers ‘jouw woord tegen het hunne’.

Zulke confrontaties tonen hoe kwetsbaar het is om je masker te laten vallen, voor jezelf en voor anderen. Toen ik mijn schuilplek verliet, konden sommige in mijn omgeving dat niet handelen. Ze negeerden me, liepen me straal voorbij. Sloegen de deur voor mijn neus dicht. Mijn bestaan confronteerde hen met hun eigen zorgvuldig opgebouwde façade (=masker). Maar juist zulke reacties bevestigen voor mij hoe belangrijk het is om wél te kiezen.

Een collega zei ooit:

‘Ik waardeer je om de keuzes die je hebt gemaakt, want als jij iets wil, dan doe je het ook gewoon.’ Dat raakt me. Niet omdat het over lef gaat, maar omdat het gaat over trouw zijn. Trouw aan mezelf. In mijn leven is kiezen de kern. Niet stoer. Niet groots. Niet dramatisch, maar stil. Eerlijk. Onomkeerbaar. Durven kiezen is durven leven. Het is zeggen: ‘Dit ben ik. En als het niet lukt, dan faal ik liever in mijn eigen waarheid, dan dat ik veilig blijf ronddraaien in een cirkel zonder richting.’ En ja, het klopt. Mijn vriendin had gelijk. Als je kiest, kun je niet meer terug, maar terug was sowieso nooit een plek waar ik écht wilde zijn.

Anne

Socials

Je kunt mij ook vinden op social media. Het was even zoeken, want op Facebook kan ik niet zijn wie ik wil zijn. Een vriendin tipte mij en zei “doe je licht eens op op FetLife” Op Fetlife kan ik wel zijn wie ik ben en toon mezelf vooral zoals ik durf te zijn. Niet als masker, maar als onthulling.

Ik ben geboren als man, maar leef en beweeg in een vrouwelijke expressie. Ik speel geen rol, maar ben trouw aan mijn gevoel dat dieper gaat dan woorden of normen. Mijn lichaam is geen strijdtoneel, maar een canvas waarop ik mijn waarheid deel. Met techniek, creativiteit en tederheid geef ik mijn lichaam de vormen die voor mij kloppen. Zo kan ik mijn piemel de uitstraling geven van een vagina. Niet als truc, maar als een belichaming van mijn innerlijke balans. Voor velen verwarrend, voor mij bevrijdend.

In onze oordelende maatschappij omschrijven mensen mij wel eens als transgender of exhibitionist, maar voor mij is dit geen aandachttrekkerij, het is een openbaring! Een openbaring van diepe zelfliefde. Van vrijheid. Van de schoonheid die ontstaat als schaamte plaatsmaakt voor kwetsbaarheid.

Ik ben Anne. Ik ben mijn eigen vorm en eigen zachtheid in een wereld vol ruis. Ik creëer schoonheid vanuit het ongepolijste, het echte. Niet om te choqueren, maar om te helen. Mezelf, en misschien ook een ander. 😘

Anne

Zij gezocht.

Voor tederheid, bewondering en het samen scheppen van schoonheid. Een ontmoeting die verder gaat dan oppervlakkigheid. Een vrouw die zich laat zien, niet alleen in haar vormen, maar in haar wezen. Iemand die zich laat bewonderen, niet om wat ze draagt, maar om wie ze is. Een ziel die durft te stralen en zich zacht laat raken.

Wat ik hoop te vinden, is een wederzijds spel van overgave en inspiratie. Wij als spiegel voor elkaar. Geliefden, makers, muzen. Twee mensen die elkaar vastleggen in licht en vertrouwen. In lingerie, misschien, maar zeker in blikken en beelden die spreken van intimiteit, kwetsbaarheid en stille kracht, voor tederheid, bewondering en het samen scheppen van schoonheid.

Ik ben fotograaf én model. Geboren man, met een vrouwelijke expressie die zacht en verfijnd aanvoelt. Schoonheid is voor mij geen uiterlijk vertoon, maar een fluistering van binnenuit. Ik wil die schoonheid vangen, in jou, in mij, in wat we samen kunnen laten ontstaan. Wat telt is een open hart, een nieuwsgierige geest en de moed om echt te zijn.

Voel jij dat ook? Laat iets van je horen. Misschien beginnen we samen een verhaal dat nog niemand heeft geschreven?

Liefs,
Anne

Waarom ben ik wie ik ben en doe ik wat ik doe.

Mijn foto’s geven mij ruimte om te laten zien wie ik echt ben, kwetsbaar, zonder masker, zonder excuus. Fotografie is mijn dialoog tussen binnen en buiten, zien en gezien worden. Een momentopname die kwetsbaarheid omarmd i.p.v. verbergt. Mijn beelden zijn geen provocatie, maar een uitnodiging om te kijken, te voelen en misschien beter te kunnen begrijpen.

Mijn lichaam is geen object van lust, maar een canvas en onderdeel van het grote verhaal. Mijn aanwezigheid in lingerie geen provocatie, maar een viering van ultieme vrijheid, persoonlijke groei, kracht en kwetsbaarheid. Mijn lichaam is onderdeel van mijn verhaal en een uitnodiging om mij te zien zoals ik ben, niet als object, maar als mens. Niet als stereotype, maar als individu.

Pak mijn hand en Ik neem je mee op reis door jouw gedachten. Een reis die je laat stilstaan bij de grenzen van publiek, privé en schoonheid op onverwachte plekken. Ga de uitdaging aan. Voel, ervaar en verwonder jezelf.

“Tussen licht en schaduw beweegt een lichaam, niet om te verleiden, maar om dáár aanwezig te zijn. Gekleed in zijde, bewandel ik in stilte de grens tussen zichtbaarheid en geheim. Elk beeld is een momentopname van een innerlijke reis. Een fluistering van wie ik ben, of misschien slechts wie ik durf te zijn in dat ene ogenblik. Mijn gezicht is geen masker, maar een poort. Kijk, als je wilt, maar kijk met je ziel.”

Anne

Daarom doe ik een oproep.

Wees respectvol naar wat je hier ziet. Laat je inspireren door de mensen die je raken op de plekken waar jij je uitdagingen voelt. En mocht je mij ooit in het dagelijks leven tegenkomen, onthoud dan dat ook jij je eigen pad bewandelt. Spreek je pas uit als je je herinnert waar jijzelf staat in jouw proces en doe dat met respect, net zoals je dat zelf ook zou willen ontvangen.

Anne

Dat betekent dat als je kritiek hebt op iemand, dat je niet zozeer kritiek hebt op die ander - want die kun je eigenlijk helemaal niet zien - maar alleen kritiek hebt op het beeld wat je van de ander maakt. Dit beeld wat je van de ander hebt, wordt altijd gevormd door je eigen ervaringen, door de filters waardoor je kijkt, door de dingen die je hebt meegemaakt in je leven en door je eigen trauma.

Iemand anders kijkt namelijk heel anders naar dezelfde persoon en die ziet dus ook een ander mens. Daarom zie je nooit de ander zoals hij of zij is, maar je ziet de ander altijd zoals jij bent en op het moment dat je dat weet, dan weet je ook dat kritiek die je van een ander krijgt nooit over jou kan gaan, maar alleen maar over degene die die kritiek geeft, want die heeft die waarneming.

Anne